((666 Error)) -- ผู้สนับสนุน 6996 และ 1896 อย่างเป็นทางการ

 อย่าถามว่าคิดอะไรอยู่ถึงอัพถี่ หึหึ ปิดเทอมฟ้าแจ่มใสหัวใจพองโต อะไรๆก็เป็นใจให้ปั่นฟิคฮะ

อนึ่งมันเป็นฟิคชิมลางแต่งเล่นๆตามอารมณ์คนเขียน ยังงัยก็ขอ Thx ผู้ช่วยรวมหัวปั้นฟิคให้เป็นตัวเป็นตนน่อ

 

ไอ้เอิร์ท เพื่อนสุดเลิฟ คอมเมนเตเตอร์จำเป็น และผู้ช่วยยามหมดมุก

ผู้คิดค้นระบบโทรศัพท์  ผมขาดโทรศัพท์ไม่ด้ายยยยย มนุษย์ชาติเป็นหนี้บุญคุณทั่น

หนังเก่า ก็นั่นแหละผู้ช่วยยามหมดมุก

สุดท้าย น้ำส้มผสมกัญชา กรั่กๆๆๆ

 

 

เป็นฟิคAUเน้อ

รูปประกอบฟิคนิดหน่อย เห็นเข้ากะเนื้อเรื่องดีขอยื้มชั่คราวนะฮะ วาดไม่ทันอ่ะ แหะๆ

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

[ AU Fic ]Master , I’m  your  doll

Rate : PG – 13 (มั้ง- -“ ไม่แม่นเท่าไหร่)

Paring: ไม่แน่ แต่มีวายชัวร์

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
...intro...

 

                ปัง!

 

                สิ้นเสียง...ชายคนหนึ่งก็ล้มลงต่อหน้าเธอแล้วแน่นิ่งไปเหมือนก้อนโปรตีนที่ถูกทิ้งลงบนพื้น

 

                เลือดสีกุหลาบจากร่างไร้วิญญาณไหลนองเป็นแอ่ง...ขยายกว้างไปเรื่อยๆ

 

                หนึ่งเสียงกรีดร้องดึงความสนใจไปจากภาพเบื้องหน้า....ปรายไปยังเด็กชายตัวเล็กๆที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเธอเท่าใดนัก

 

                เด็กชายมองเธอด้วยน้ำตานองหน้า ตัวสั่นระริกด้วยแรงโทสะ...หรือแค่กลัว กับภาพที่บิดาของตัวเองถูกสังหารต่อหน้าต่อตา มือเล็กๆกำมีดปลายแหลมไว้แน่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าวินาทีหนึ่งมีดนั้นต้องหันมาหาตัวเธอเอง

 

                นัยน์ตาสีสวยที่เหลือเพียงข้างเดียวมองภาพนั้นอย่างเย็นชา ไม่ยี่หระต่อร่างเล็กที่พุ่งเข้าหาพร้อมเงื้อมีดในมือ...สู้อย่างสุนัขจนตรอก...เพียงเพื่อล้างแค้นให้บิดาของตน

 

                ...น่าสงสาร ทั้งที่ไม่เข้ามายุ่ง ก็จะปล่อยให้รอดไปแล้วแท้ๆ....

 

                เล็งมัจจุราชสีดำกระบอกเดียวกันกับที่ฆ่าผู้เป็นพ่อไปยังบุตรชาย ก่อนค่อยๆเหนี่ยวไก

 

                “....ขอโทษนะ...”

 

                ...........

 

                ......................

 

                ..........................ซ่า--

 

 

                ฝนโปรย....ราวน้ำตาของผู้ชมที่หลั่งอย่าสะเทือนใจให้กับชะตากรรมอันโหดร้ายของหนูน้อย...หากผู้สังหารกลับมองสองศพเบื้องหน้าด้วยสายตาเฉยชาราวดูหนึ่งฉากละครที่น่าเบื่อ

 

                ....คนที่ตายไปแล้ว ไม่ต่างอะไรกับก้อนโปรตีนที่รอการย่อยสลาย...

 

                สอดปืนเก็บไว้ ไม่มีการไว้อาลัยให้ผู้ล่วงลับ เธอสนใจเพียงว่า คนที่ยืนอยู่ข้างหลังจะว่าอย่างไรกับผลงานครั้งนี้

 

                ร่างสูงโปร่งใต้ร่มสีดำเคลื่อนกายเข้าใกล้เธออย่างสุขุมคัมภีร์ภาพราวนักบวชผู้สูงส่ง ไม่นานเด็กสาวก็เป็นบุคคลที่สองใต้ร่มสีดุจเดียวกับความตาย ใบหน้าเคลือบยิ้มแสนสุภาพโน้มกระซิบบอกเธอที่ข้างหู

  

                “...กลับกันเถอะครับ...โคลมที่น่ารักของผม...”

 

  

+*+*+*+*+*+*+*+ [ Master , i’m your doll ] +*+*+*+*+*+*+*+

  

                ซ่า-- -

 

                หยาดน้ำคล้ายเม็ดฝนพรั่งพรูกระทบเรือนกายอรชร มือนุ่มขาวที่ไม่น่าเชื่อว่าเป็นมือของมือสังหารยกลูบตลอดเรือนผมสีน้ำเงินแกมม่วง ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวชำระฟองสบู่เจือคาวเลือดจากศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะปล่อยให้ไหลลงสู่ท่อน้ำทิ้ง ปนกับสารเคมีอื่นๆจนไม่มีใครจับได้ว่ามันเคยเป็นเลือดของใครมาก่อน....

 

                แม้คนอื่นจะไม่รู้ว่าเป็นเลือด...แต่เธอ--โดคุโร โคลม ย่อมรู้ดีกว่าใคร ว่าในเดือนหนึ่งๆเธอล้างเลือด”เป้าหมาย”ออกไปกี่มากน้อย...

 

                เอื้อมมือปิดน้ำ สะบัดเรือนผมให้พ้นจากใบหน้าน่ารักและอ่อนเยาว์เกินกว่าจะทำงานที่เห็นชีวิตคนเป็นของเล่น...แต่บางทีเพราะความเยาว์นี้กระมังที่ทำเด็กสาวโลดแล่นอยู่ในเส้นทางสายคาวเลือดมาได้เกือบสองปี โดยไม่เคยตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมที่เกิดจากน้ำมือเธอเอง

 

                ฉวยผ้าขนหนูผืนนิ่มซับน้ำออกจากเรือนกายที่ราวกับปติมากรรมของพระเจ้า...บอบบาง ขาวสะอาด และนวลเนียนจนไม่ยากที่จะสังเกตรอยกรีดบางๆบนหน้าท้องราบเรียบ

 

                ....แผลเป็น...

 

                ...ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งในเส้นทางเปื้อนโลหิต...

 

                เด็กสาวรีบแต่งตัวเงียบๆ ก่อนจะพาร่างออกจาห้องน้ำไปพบกับอีกคนที่รออยู่อีกฟากบานประตู

 

                “เสร็จแล้วเหรอครับ?” เสียงทุ้มแสนสุภาพเอ่ยจากชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง...โคลมพยักหน้ารับเงียบๆ ไม่แสดงอาการว่าไม่พอใจหรือขัดเคืองที่คนที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องส่วนตัวของเธอ

 

                “มีอะไรเหรอคะ? คุณมุคุโร่” เอ่ยชื่อผู้ที่เป็นดังนายและผู้คุ้มครองในเวลาเดียวกัน เด็กสาวก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ยืนต่อหน้าราวข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์...แม้จะรู้ว่าคนคนนี้มาเยือนเพียงชั่วคราว เหมือนทุกครั้ง

 

                “เหมือนเดิมน่ะครับ” มุคุโร่ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ นัยน์ตาสองสีคู่คมมากด้วยปริศนามองเด็กสาวในความหมายที่รู้กันดี

 

                “ใครคะ?” ผ่อนลมหายใจเบาๆ มือเรียวดึงเอกสารสีขาวระบุรายละเอียดของ”งาน”

 

                “ซาวาดะ สึนะโยชิ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนประธานบริษัทวองโกเล่ครับ” เอ่ยพลางเหยียดยิ้มอารมณ์ดี...หน้ากากแสนสุภาพที่ลวงตาใครมานักต่อนัก

 

                “จะมีการแสดงดนตรีที่โรงละคร สึนะโยชิคุง เป้าหมายครั้งนี้จะร่วมแสดงด้วย” ร่างสูงสง่าลุกขึ้น ตบเบาๆบนกล่องไวโอลินสีน้ำตาลที่นอนสงบนิ่งบนผ้าปูเตียงสีขาว “แฝงตัวเป็นนักดนตรี...คงไม่ลำบากเกินความสามารถของเธอนะ”

 

                “ค่ะ” รับคำเบาๆ หลับตาลงหลังรับคำสั่ง...เหมือนเครื่องจักรที่เซฟข้อมูล

 

  

              ....นี่ไม่ใช่....สิ่งที่อยากได้ยินได้ยิน....

  

                “ผมเตรียมทุกอย่างไว้ให้เธอเรียบร้อย ที่เหลือ ก็แค่ลงมือ อย่าให้พลาดนะครับ”

 

                    .....นี่ก็ไม่ใช่....

  

                นัยน์ตาสีสวยมองมุคุโร่ที่ก้าวเท้าไปใกล้บานประตู...พร้อมจะจากไปทุกที ร่างเล็กเดินไปเคียงคู่...เหมือนจะไปส่ง หากมีจุดประสงค์อื่น

 

                ขยับปากจะเรียกรั้ง...หากตัดสินใจเงียบไว้ หลุบตามองพื้นในแบบที่ดูผิดหวังอยู่ในที

 

                “จริงสินะ” ชายหนุ่มหมุนข้อเท้ากลับมา คลี่ยิ้มอ่อนโยน เอื้อมมือออกไปหยิบยื่นอ้อมกอดแสนหวานให้ร่างบอบบาง...โอบอุ้มไว้อย่างนั้น ราวเด็กน้อยที่หวงตุ๊กตาแสนรัก

 

                “งานวันนี้...ทำได้ดีมากนะครับ” กระซิบเสียงนุ่มนวล เด็กสาวซุกหน้ากับแผ่นอกกว้างราวลูกแมวเล็กๆที่โหยหาไออุ่นจากเจ้าของ...ไออุ่น...ที่แม้จะเป็นเพียงมายา

 

                คำชมที่มากค่ากว่าคำบอกรัก แม้จะเคยได้ยินมาสักกี่ร้อยครั้งก็ไม่เคยจืดจาง...ด้วยน้ำเสียงที่แสนอบอุ่นที่แปลความหมายได้ว่าเธอยังมีค่า และตัวตน...แม้จะรู้ว่าเป็นในฐานะ”ตุ๊กตา”

 

                แม้จะรู้ว่าผัสสะที่หยิบยื่นให้เป็นเพียงมายา เพียงบ่วงที่รั้งไม่ให้หนีไปไหน...แต่เธอไม่แคร์

 

                ...ในเมื่อชายคนนี้เป็นผู้หยิบยื่นชีวิตให้เธอ...เขาก็เหมาะแล้วที่จะเป็นผู้พิพากษาทุกสิ่งในชีวิตของเธอ...เด็กที่ไม่ได้ถือกำเนิดด้วยความรัก....

  

                ....เธอถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางความไม่ตั้งใจ เหมือนวงน้ำที่เกิดจากการโยนหินลงไป...หากต่างตรงที่”วงน้ำ”อย่างเธอไม่สามารถหายเมื่อเวลาผ่านไป...กลับก่อร่างเป็นก้อนเลือดในครรภ์...เมื่อรู้เช่นนั้นแล้วผู้ที่โยนหินจึงตีตัวออกห่าง

 

                กล่าวคือพ่อของเธอทิ้งแม่ไปทันทีที่รู้ว่าการกระทำชั่วคืนของตัวเองได้สร้างทารกคนหนึ่งขึ้นมา...

 

                น่าเศร้าที่ความรักทำให้คนเห็นแก่ตัว...หลังคลอดเด็กน้อย ผู้เป็นมารดาก็เอาแต่โทษว่าเป็นเพราะเธอ ชายคนนั้นถึงทิ้งไป แม่ไม่ได้อุปการะเธอในแบบที่คนเป็นแม่ควรจะทำ...

 

                ...แม่เธอรักผู้ชายคนนั้น...แต่ไม่ได้รักเธอ...

 

                ...หลังจากอยู่ใต้การปกครองของมารดามาเกือบสิบปี...เช้าวันหนึ่งเด็กน้อยพบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาในตรอกร้างในเมืองที่ไม่รู้จัก...

 

                ....ถูกทิ้งครั้งแรก...เยี่ยงตุ๊กตาไร้ค่า...

 

                ...หากในขณะที่เธอยังเอาแต่ร่ำไห้...เขาก็เอื้อมมือมาให้พร้อมน้ำเสียงที่อบอุ่นราวแสงแรกในวันคริสต์มาส...

  

                “...ร้องไห้ทำไมเหรอครับ...?..เด็กน้อยที่น่ารัก...”

  

                คนคนนั้นคือโรคุโด มุคุโร่...ชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสองสีอันแปลกประหลาดและรอยยิ้มแสนอบอุ่นที่ไม่ว่ามองทีไรก็ให้ความรู้สึกที่ดี...หากไม่นานหลังจากนั้นเธอก็ได้เข้าใจว่ายิ้มแสนหวานนั้นเป็นเพียง”เปลือก”...

 

                เธอกลายเป็นเด็กในอุปการะของเขา...เยียวยาแผลใจด้วยความรักที่ไม่เคยได้รับจากมารดา...รักษาแผลกายด้วยการเปลี่ยนถ่ายอวัยวะภายในที่ไม่สมบูรณ์ตั้งแต่กำเนิด...ซ่อมแซมตุ๊กตาไร้ค่าให้ใช้งานได้...

 

                ...แค่นั้นก็มากพอแล้วที่จะทำให้เธอตัดสินใจเปลี่ยนชื่อ ลืมอดีตและร่วมเป็น”ตุ๊กตาสังหาร”ตามคำชวนของเขา...

 

                ...เหมือนทุกสิ่งที่ทำเพื่อเธอต่างต้องการสิ่งตอบแทน...แต่เธอไม่คิดจะต่อว่าและไม่แคร์...ในเมื่อต่างคนต่างต้องการสิ่งตอบแทนด้วยกันทั้งนั้น...เขาต้องการมือปืน...เธอต้องการสิ่งที่คล้ายความรักจากเขา...

 

  

                ...ลั่นไกสังหารอย่างเลือดเย็น แล้วรอสิ่งตอบแทน...คือหน้าที่ของเธอ...

  

                ....แม้ผลตอบแทนที่ได้จากการฆ่าคนทั้งชีวิตจะน้อยนิด....เพียงกอด...

  

                ....แต่แค่นี้ก็พอแล้ว...

  

                ....แค่กอดเพื่อบอกว่าโคลม โดคุโรยังมีตัวตน....

  

                ...แล้วเธอจะตอบแทนด้วยความภักดี...ตราบเท่าที่ชีวิตเธอจะมีได้...

  

                “แล้วก็รักษาสุขภาพด้วยนะครับ” กลับมายังปัจจุบัน...มุคโร่คลายอ้อมแขน แตะเบาบนหน้าผากนวล “วันนี้โดนฝนด้วยนี่นา...ไม่เป็นไข้ใช่มั้ย?”

 

                “ค่ะ” ตอบรับเสียงใส...แม้จะรู้ว่าคนคนนี้ไม่ได้ห่วงในความหมายของรัก...แต่เป็นเพราะไม่อยากให้เธอ ”ชำรุด” ก่อนการใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า...

 

                “ถ้าอย่างนั้น...ผมไปนะครับ” เอ่ยพบก็หายไปหลังบานประตู...ประหนึ่งสายหมอกที่มาเยือนเพียงชั่วคืน...แล้วสลายไปเมื่อต้องเปลวแดด...และจะกลับมาอีกครั้งเมื่องานที่มอบหมายเสร็จสิ้น

 

                ริมฝีปากสีสดเม้มเข้าบางๆ ดึงการดาษสีขาวออกจากซองอีกครั้ง มองรูปถ่ายของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่ออกจะค่อนไปทางหวาน...เหมือนเด็กผู้หญิง

 

  

                ...ซาวาดะ  สึนะโยชิ...

  

                ...แม้จะไม่เคยมีความแค้นต่อกัน....และยังเยาว์เกินกว่าจะตาย....

  

                .....แต่ในเมื่อเป็นเป็นคำสั่งจากคนคนนั้น....

  

                .....จะปล่อยให้มีชีวิตอยู่ไม่ได้...

 

   

To Be Con....

  

+++++++++++++++++++++++

  

FAQ - ดอง(เดี๊ยว ใจเย็น วางเกือกลงก่อน) ยังเปิดรับอยู่นะฮะ ผู้ใดมาใหม่ถามได้ รึใครถามแล้วอยากเพิ่มเติม เชิญตามสะดวกฮะ เอนทรี่หน้าจะมาตอบน่อ

  ไม่กล้าแต่งต่อง่ะ...ไม่เซลฟ์พอขอแย็บๆด้วยตอนแรกก่อนละกันนะฮะรู้สึกมั้ยว่ากลิ่นเรื่องนี้ชักแปลกๆ(เน่ารึยัง?) ความจริงตอนเริ่มเขียนก็กะจะคลุมมืดทั้งเรื่องเลย แต่พอตอบFAQของแต่ละทั่นแล้ว...ปรับอารมณ์ไม่ทัน เหอๆ เพราะงั้นมีช่วงไหนหลุดมั่งก็ขออำภัยนะคร้าบ

ส่วนตัวผมว่าโคลมเองก็เป็นคนที่น่าสงสารอยู่เหมือนกัน...คือจะว่ายังงัยดีล่ะ ความรู้สึกของเค้าก็เป็นความรู้สึกของคนที่โหยหาความรักอยู่ตลอดเวลา...สำหรับคนที่ไม่เคยมีใครรัก พอถึงเวลาที่มีคนหยิบยื่นให้ก็ต้องรีบคว้า และรักษาไว้กับตัวให้นานที่สุด...ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

 สรุปแล้วโคลมใช้รักลวงๆจากมุคุโร่เป็นพลังงานให้มีชีวิตอยู่ได้ก็เป็นเครื่องจักรดีๆนี่เอง พลังงานหมดเมื่อไหร่ก็หยุดทำงานเขียนความรู้สึกส่วนนี้ยากมากๆเลยล่ะครับ ท้าทายความสามารถ(อันน้อยนิด)อย่างแรง 555+ (รู้สึกตัวเองบรรยายไม่ตรงตามที่พูดอยู่เยอะเรย แฮ่ะๆ)

แค่ชิมลางดูก่อน ถ้าคิดออกก็แต่งต่อ ถ้าแป๊กก็ดอง(/โดนปาเกือก) ~ TTwTT

 

 

ปอลอว์.เห็นรูปประกอบฟิคแล้วพอจะเดาได้มั้ยว่าจะเกิดอะไรต่อปาย หึหึ

 

 

 

edit @ 7 Mar 2008 12:48:38 by -((666 Error))-

edit @ 7 Mar 2008 19:43:31 by -((666 Error))-