((666 Error)) -- ผู้สนับสนุน 6996 และ 1896 อย่างเป็นทางการ

HBD Hibari(n) !!!!!!!!! X333333

(ทำไมต้องม่วง?)

ความเห็นส่วนตัว....ผมว่ามันเหมือนการ์ดเชิญงานแต่งว่ะ -3- จริงๆนะเนี่ย ไม่เชื่อ หรือดูไม่ชัด เลื่อนขึ้นไปดูใหม่จิ 

ช่อดอกไม้นั่น...เผาพะย่ะค่ะ ดันลงสีตอนขี้เกียจพอดี (/หลบเกือกแม่ยก18พัลวัน)

ตาคุณฮิวาดยากอ่ะ รูปตาดูร้ายๆ เวลาวาดต้องระวังไม่ให้ดูโหดเดี๋ยวผิดฟีล (แต่พอวาดรูปตาแบบที่ถนัด มันก็ไม่ใช่ฮิ โอ้ววววววว)

อะไรนะ....?ไอ้ช่อๆที่ติดอกเสื้อดูคุ้นๆ  ก็จิ๊กมาจาก >>นี่<<

คุ้นรึยังว่าเอามาจากไหน = =''

จากที่ผูกผมน้องโคลมนั่นแหละก๊า

ขออภัยทั่น Rurico ด้วยคร้าบ ที่เอามาใช้โดยพละการ แบบว่าถูกใจลายน่ะ ยื้มมาใช้จิ๊ดนึง (/โดนทั่นรูริโดดถีบขาคู่)

ต่อไปเป็นโซนฟิคแล้วฮะ

*ทำใจให้ว่างขณะอ่าน ปล่อยไปตามความรู้สึก และอย่าหาสาระอะไรกับมันนะครับ* 

ปัง!!

....เอ๊ะ?

 “รุ่นที่สิบ!”

...ไม่จริงน่า!

“สึนะ อย่าเป็นอะไรไปนะ!!’

“ลืมตาขึ้นมาสิ นายจะหลับตอนนี้ไม่ได้นะ!”

...อา....เลือด....

“ขอโทษนะทุกคน แต่ฉันคงไม่ไหวแล้วล่ะ”

......นับตั้งแต่วันนั้น ท้องฟ้าก็ไม่เคยสดใสอีกเลย....

+++++++++++++++++++

5 Maggio ,2 years later

                “ไปก่อนนะ...ฮิเบิร์ด” กล่าวลานกน้อย แล้วร่างโปร่งบางในอาภรณ์สีดำดุจเดียวกับความตายก็เคลื่อนกายออกไปพร้อมช่อดอกซินเนียสีส้มในมือ

                ...ปัง...

                เสียงประตูปิดลงแผ่วเบา นัยน์ตาสีเข้มกระพริบมองแผ่นฟ้าเบื้องบน...หากเห็นเพียงม่านเมฆสีดอกเลา...อึมครึม ทั้งที่ไม่ใช่ฤดูกาลที่ควรจะเป็น...

                ลมหวีดหวิวเคาะโมบายครางเสียงร่ำไห้ หอบเอาบางกลิ่นต้องนาสิกโสต...กลิ่นฝน...หากคล้ายน้ำตาอาลัย

                “...ไม่เห็นท้องฟ้า...”

.................................

.......................

................

.........

....

                “โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ” เสียงหวานใสเอ่ยพลางส่งช่อดอกซินเนียสีเลือดให้หญิงสาวในผู้เป็นลูกค้า...หล่อน ประคองช่อดอกไม้อย่างแสนถนอม แล้วร่างในอาภรณ์สีดำก็เคลื่อนกายไปแช่มช้า

                “...เหมือนคุณหนูเลย...” สาวขายดอกไม้พึมพำกับตัวเอง สายตามองหญิงสาวชุดดำที่ทั้งงามและดูมีศักดิ์อย่างที่หล่อนหลงใหล...หญิงสาวมาซื้อดอกไม้ที่นี่เดือนละครั้งด้วยอาภรณ์สีดำราวไว้ทุกข์ให้ใครคนหนึ่ง...หน้างามไม่เคยแสดงอารมณ์ใดๆ...ราวคนที่จมลึกลงไปในห้วงแห่งความเศร้า...

                สาวขายดอกไม้ได้แต่หวังว่าจะเห็นหล่อนในอาภรณ์สีอื่นและยิ้มอย่างคนที่เปี่ยมความสุข....

                ไม่มีใครรู้ว่าหล่อนเป็นใคร และกำลังจะไปไหน...เช่นเดียวกับที่หล่อนไม่เคยบอกใครว่าแผ่นหนังที่ปิดทับตาขวาของหล่อนนั้นมีความหมายใด...

                ร่างในชุดดำผลักบานประตูออกไป เสียงกระดิ่งเหนือประตูเตือนสาวขายดอกไม้ว่ามีเวลามองร่างนั้นอีกไม่นาน...

                หากสาวชุดดำก็หยุดอยู่เพียงแค่นั้น ตาสีอเมทิตส์สายฝนที่พรำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยราวจะขัดขวางการเดินทางของหล่อน

                “....แย่จริง” เสียงหวานพึมพำเบา หากในขณะที่หล่อนยังมองเส้นทางโปรยฝนอยู่นั้น ใครคนหนึ่งก็ก้าวมาหยุดอยู่ข้างกายหล่อนพร้อมร่มในมือ

                .....สูทดำ....ดอกซินเนียส้ม...?

                “คุณฮิบาริ...” เอ่ยชื่อคนข้างกาย นัยน์ตาสีดำเลื่อนมองหล่อนเพียงครู่เดียว

                “...จะไปเยี่ยมสึนะโยชิ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆตามนิสัย หากแฝงบางความหมายในที

                “บังเอิญจังนะคะ...เรามีจุดหมายเหมือนกัน”

                ตาคมมองหล่อนอีกครั้ง โดยไม่พูดอะไรก็ก้าวไปข้างหน้าโดยมีหล่อนเป็นเพื่อนร่วมทางใต้ร่มคันเดียวกัน

                .....เบื้องหลังบานกระจก สาวขายดอกไม้ได้เห็นรอยยิ้มครั้งแรกของหญิงชุดดำ.....

......

..............

..................

........................

                สองเงาเดินตามกัน เท้าเหยียบย่างบนพื้นเจิ่งน้ำทอดสู่สถานที่อันเงียบงัน ไอฝนเย็นต้องเรือนกาย...หนาว หากไม่เท่าใจของทั้งสองคน...ต่างถูกลามเลียด้วยความหดหู่อันแสนเย็นเยียบ...

                “มาที่นี่บ่อยมั้ยคะ?” หนึ่งเสียงทำลายความเงียบ

                “แล้วแต่อารมณ์” ถอนใจเบาๆ ตาคมมีประกายวูบหนึ่งสั่นระริก “...ฉันไม่อยากมาบ่อยนักหรอกนะ ที่ที่มีแต่คนตายสุมหัวแบบนั้น”

                “ใจร้ายนะคะ...อีกฝ่ายเป็นถึงบอสแท้ๆ” หล่อนหัวเราะ...หากฟังดูฝืดฝืน

                “มันก็แค่’เคยเป็นบอส’...ยัยสายหมอก” แก้คำพูดให้ไม่ผิดหูตัวเอง “ตอนนี้ฉันเป็นนายตัวเอง”

                เดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว เท้าสองคู่ก็หยุด สายตาจับจ้องในสิ่งเดียวกัน...ในนาทีนั้นที่ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่...นิ่งนานโดยไม่มีใครพูดอะไร

                โคลมทรุดร่างลงช้าๆวางซินเนียสีสดไว้หน้าป้ายสุสานปลายนิ้วเอื้อมแตะแผ่วเบาบนชื่อที่ถูกจารึก

                “มาเยี่ยมแล้วนะคะ...บอส”

                ร่างสูงข้างกายย่อตัวลงวางช่อบุปผาในมือลงข้างกัน...

                “...แย่จริง” เปรยเบาเหมือนรำคาญ หากใบหน้าไม่ได้แสดงเช่นนั้น “วันเกิดฉันแท้ๆ นายยังเอาแต่นอนแบบนั้นอยู่ได้...”

                “นั่นสินะคะ” หญิงสาวตอบรับ ยกมือชื้นฝนลูบเบาบนใบหน้าตัวเอง “บอสน่ะ...ไม่ฉลองวันเกิดพวกเราทุกคนมาสองปีแล้วนะ...”

                “...แต่พวกเรา...ยังจัดงานวันเกิดให้นายเสมอ...”

                .....ถึงแม้นายจะไม่อยู่กับพวกเราแล้วก็ตาม....

                ลมหวีดหวิวอีกครา ราวจะนำคำพูดไปสู่ผู้วายชนม์ที่ไม่มีทางสื่อถึง...

                ...แม้รู้...ว่าไร้ประโยชน์ก็ยังจะกล่าวถึงเรื่อยไป...

                ...กล่าวถึง เพื่อหลอกตัวเองว่าเหนือหัวของตนยังที”แผ่นฟ้า”เฝ้ามองอยู่...

                ....ทำราวกับเด็กน้อยที่เพ้อฝันถึงฮีโร่ผู้ไม่มีตัวตน...

                ....พวก”เรา”เป็นเช่นนั้นเสมอ....

                “ทุกคนยังคิดถึงนายนะ...”

                ฟ้าครางเสียงแผ่วเบา....สายฝนโปรยเบาบางลงทุกขณะ....ไม่นานนักก็หยุด ม่านเมฆสีดอกเลาเริ่มเลือนหาย...นภาผู้ร่ำไห้เผยตัวออกมา ราวรับรู้ได้ถึงคำพูด....ราวเด็กเจ้าน้ำตาที่ออกจากที่ซ่อนหลังได้คำปลอบประโลม

                ฮิบาริช้อนสายตามองเบื้องบน ลดร่มในมือลงเมื่อไร้ฝน ไอแดดเบาบางลูบไล้ทั้งสองคน...อย่างอ่อนจาง ประหนึ่งสัมผัสของคนรัก...

                “...ได้ยินสินะ” วาดยิ้มจางบนใบหน้า หันมาพูดกับอีกคน “ฉันจะกลับแล้วนะ”

                “แล้วจะมาเยี่ยมใหม่นะคะบอส” ร่างบางทาบริมฝีปากเบาๆกับยอดกางเขนบบนป้ายสุสาน เช่นเดียวกับที่เคยทำเมื่อคนคนนี้ยังมีชีวิตอยู่

                หยัดร่างขึ้นแล้วเดินตามร่างโปร่งที่นำหน้าไปก่อนแล้ว ใบไม้ใบหนึ่งพัดย้อนไปสัมผัสผิวแก้มชักตาสวยให้หันกลับไปมองที่เดิม...กลีบดอกซินเนียบางกลีบหลุดเกลื่อนหน้าป้ายสุสาน บางกลีบถูกลมไหวไปมา...พร่ำว่าอย่าลืมตน

                หญิงสาวยิ้มจางค้อมศีรษะลงน้อยๆ“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ”

                “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เอ่ยกับชายหนุ่มผู้ยังคงความราบเรียบบนสีหน้า

                “ไม่เป็นไร”

                “คิดถึงบอสอยู่รึเปล่าคะ?”

                “....” หน้าคมหันมามอง แม้ไม่มีคำตอบจากปาก หากนัยน์ตาก็ไขทุกสิ่งให้ทราบ

                “วันนี้เป็นวันเกิดสินะคะ” วาดสายตาไปที่วองโกเล่ริงบนนิ้วมือ “นี่จะเป็นของขวัญที่ดีรึเปล่านะ?”

                “...?” ขณะที่ยังไม่เข้าในความหมายของหล่อน...โดยไม่รู้ตัว ซากุระกลีบหนึ่งก็ต้องเข้าที่ผิวแก้ม ชายหนุ่มหันไปข้างๆ...บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป...จากสุสาน กลายเป็นต้นซากุระเรียงราย...กลีบสวยพัดเอื่อยตกเกลื่อนกลาดบนพื้น ก้มมองมือตัวเอง...แม้แต่ตัวเขาเองยังเปลี่ยนไป ยิ่งที่อยู่บนเรือนกายไม่ใช่สูทดำหากเป็นกักเซย์สีขาว สวมทับด้วยเสื้อคลุมดำ

                “นี่เธอ...!?” หันมามองหญิงสาว...มีเพียงหล่อนเท่านั้นที่ยังคงสภาพตามเดิม เรียวปากบางส่งยิ้มให้

                “ไม่รังเกียจภาพลวงตาใช่มั้ยคะ?”

                “อะ...”

                “เฮ้ เคียวยะมัวเหม่ออะไรอยู่” ยินเสียงเรียก เพียงหันไปก็พบกับหนุ่มผมทองโบกมือเรียกอยู่ไกลๆ ข้างหลังยังมีเด็กหนุ่มสาวที่เขาคุ้นเคย...ทุกคนล้วนเป็นคนในแฟมิลี่.

                “มาสิฮิบาริ มาดูซากุระด้วยกัน”ทุกคนเมื่อสิบปีก่อนส่งยิ้มให้เขา

                “....” ฮิบาริทำตัวไม่ถูก...บรรยากาศแสนคุ้นเคยโอบร่างเขาไว้...กลิ่นลม...เสียงหัวเราะ...ภาพความทรงจำที่ตกตะกอนถูกเขย่าจนฟุ้งกระจาย

                ใครบางคนเอื้อมมาจับมือเขา...มือเล็กและอบอุ่น...คุ้นเคยอย่างประหลาด

                “ไปกันเถอะฮะคุณฮิบาริ ทุกคนรออยู่นะ” เสียงนุ่มเล็กเรียกสายตาให้หันไป...เส้นผมสีน้ำตาลชี้ยุ่งไหวลม หน้าค่อนหวานส่งยิ้มที่ทำให้นัยน์ตาสีหมึกเบิกกว้าง

                “...สึนะโยชิ?” ฮิบาริมองคนตรงหน้าที่ชัดเจนเกินกว่าจะเป็นภาพมายา...สัมผัสอุ่นในมือนั้นต่างก็ยืนยัน...ไม่ใช่ฝัน...

                “ผมรอคุณมาตลอดเลยนะ...” ใบหน้าไร้เดียงสาเผยยิ้มไร้จริต...อบอุ่น..แม้จะเป็นสิ่งสัมผัสไม่ได้ คำพูดแสนหวานแทนความรู้สึกในใจที่เขาเองก็เป็นอยู่ ร่างสูงโปร่งเผลอยิ้มให้ตัวเอง ก่อนจะหันไปหาอีกคนที่อยู่ใกล้ตัว

                “ขอบใจ...ยัยสายหมอก”

                “สุขสันต์วันเกิดค่ะ” กระตอบซิบเบา ก่อนจะปล่อยให้ฮิบาริถูกภาพลวงตาของสึนะโยชิดึงมือไปตามทางมายาที่หล่อนสร้างขึ้น มองหน้าแสนเย็นชาคลี่ยิ้มอย่างเด็กถวิลหาอดีตอันห่างไกลแล้วหลุดหัวเราะ ก่อนจะเปลี่ยนตัวเองให้กลับเป็นเด็ก และตามทั้งสองคนไปอีกด้วย

                ....แม้จะรู้ว่าเป็นภาพลวงตา...แต่ก็เต็มใจจะวิ่งตามไป...

                ....ทำราวกับเป็นเด็กน้อยที่วิ่งตามฝันอันห่างไกล....

                ....แม้รู้ว่าหลอกลวง...แม้รู้ว่าเอื้อมไม่ถึง....ก็ยินดีจะไขว่คว้า....

                ....”พวกเรา”เป็นแบบนั้นเสมอ....

                ....เพราะนั่นคือที่แห่งเดียวที่”นภา”ยังอยู่กับพวกเรา....

====== End======

Special thank!  You and everyone

วันนี้มาอารมณ์ไหนครับ ไอ้คุณกฤษ....

ใครอ่านจบแล้วช่วยบอกที ว่า pair ฟิคนี้มันคืออาร๊ายย ใครตอบ1827 พ่อจับทุ่ม มันเป็นมิตรภาพระหว่างลูกผู้ชายตะหาก ปั๊ดธ่อ (อย่าไปฟังมันครับทั่นผุ้ชม ไอนี่มันเขิน ไม่ยอมรับว่าตัวเองแต่งวาย-3-)

ฟิคนี้ทดลองเขียนฮะ ปกติผมชอบฟิคแนวนี้มากๆ(เสียงสวรรค์-แล้วที่เอ็งเขียนมันเรียกว่าแนวไหนฟระ) แต่ไม่ได้หมายความว่าชอบแล้วจะเขียนได้ดีเมื่อไหร่นี่เนอะ เลยลองแย็ปๆดูด้วยฟิคนี้แหละ (คนหลงเข้ามาอ่านเลยกลายเป็นหนูทดลองโดยปริยาย ฮา)

(ลองหยั่งเชิงให้’เตเตอร์ประจำโทรสับอ่าน โดนจิกเป๋ไปเลย แบบ เจ๊แกบอกมันไม่โอเคอ้ะ -- โดยเฉพาะตอนท้ายๆ เจ๊บอก”ทั่นฮิตรูไม่ใช่แบบนี้~~” ผมก็เห็นด้วยกะเจ๊นะ แต่ไม่รู้จะแก้เป็นแบบไหนอ้ะTTATT)

ส่วนตัวชอบตรงที่ฮิบารินเรียกโคลมว่า "ยัยสายหมอก"ฮะ (ถึงเจ๊เตเตอร์จะบอกว่า"อิชั้นไม่ชอบ"ก็เหอะ 555+)

อ้อ ในเรื่องนี้พูดถึงดอกซินเนีย หน้าตาเป็นอย่างนี้ครับ

เหมือนดอกอะไรซักอย่างข้างรั้ว-*- มีหลายสีหลายพันธุ์ฮะ แต่ที่ผมเอามามันพันธุ์ไหนฟระเนี่ย

สีแดงก็มีนะ

ความหมายคือ "คำนึงถึงสหายครับ"

+++++++++++++++++++++++++++

เรื่องที่ 3 (จับฉ่ายดีวุ้ยเอนทรี่นี้)

ว่าด้วยเรื่องรีเควส ภาพ จาก FAQ ทั่นรินะ (เอนทรี่ที่แล้วเรียกไม่ขานนะเธอ) 

1896ใช้มั้ย? ขอลัดคิว จัดให้ก่อน (เควสโดนใจ เอิ๊กกกกกกก)

หากท่านต้องการรับชมความฉ่อยขนาด big size >>จิ้ม<<

เอาเข้าไป...ฤดูหนาว?เข้าบรรยากาศบ้านเมืองเหลือเกินนะพ่อคู้ณ

รกไปเนอะ? พยายามปรับแสงไม่ให้ขมุกขมัว แต่หน้าจอผมมันรวนๆอ้ะ ไม่รู้ว่าดูในเครื่องอื่นเป็นยังไงนะเนี่ย

คำพูดต้องห้ามสำหรับขาวาย ท่านฮิเอาจริงนะเอ้อ!!!

ปล. FAQ จะมาตอบเอนทรี่หน้านะฮะ สำหรับเอบทรี่นี้ยังถามได้อยู่เน้อ

edit @ 6 May 2008 09:23:02 by -((666 Error))-

edit @ 1 Jun 2008 01:49:18 by -((666 Error))-