((666 Error)) -- ผู้สนับสนุน 6996 และ 1896 อย่างเป็นทางการ

จากโครงการโรงเรียนจำลอง Cubic shool

-------------------------------------------------

edit: ตัวหนังสือ สีน้ำตาล คือแก้นะครับ^^

..................................................................

ชื่อตัวละคร

-- ดารันตร์  จันทรสถิตย์ (รันตร์)

อายุ(นับในวันที่ 1 พฤษภา)

--23 (เพศชาย)

วันเกิด

-- 14 ตุลาคม

ความสูง

-- 178

5. รูปพรรณสัณฐาน (ได้ทั้งการบรรยาย ภาพวาด และัอาจจะเป็นภาพถ่ายอ้างอิง)

-- หน้าเรียว ผมหยักศกสีน้ำตาล(“ความจริงก็เป็นสีดำนั่นแหละ แต่ครั้งล่าสุดที่ไปคอสโชจังผมขี้เกียจใส่วิกน่ะเลยย้อมมันซะเลย”) ตาสีดำ ใส่แว่นด้วย(สายตาสั้นสุดกู่) ผิวออกเหลือง ค่อนข้างผอม

 ใส่เชิ้ตขาวบ้างดำบ้าง ไม่ชอบผูกไทน์

(ประมาณนี้แหละครับ)

6. ลักษณะนิสัยและพฤติกรรมของตัวละคร (รวมสิ่งที่ชอบและไม่ชอบตรงนี้เลย)

-- เป็นพวกแจกยิ้มเรี่ยราด ใครสบตาด้วยก็ยิ้มนำไปก่อนไม่ว่าจะชอบหรือไม่ก็ตาม เวลาโกรธก็ยังยิ้ม(ความจริงคือเป็นความดันสูง ถ้ารู้ว่าโมโหก็ต้องยิ้มข่มอารมณ์)

-- เป็นคนง่ายๆ อะไรก็ได้ มนุษยสัมพันธุ์ดี สุภาพบ้าง เรียบร้อยพอสมควร แต่ถ้าอยู่ในโลกส่วนตัวหรือกับพวกโอตาคุด้วยกันจะรั่วสุดสวิง(ถ้าใครมาโรงเรียนเช้าๆแล้วแอบดูที่หน้าต่างห้องสมุดอาจเห็นพี่แกเต้นไปจัดหนังสือไป)

-- ไม่ชอบเรียกตัวเองว่า”ครู”จะใช้แทนตัวเองว่า”ผม”มากกว่า

-- ไม่เข้มงวดเรื่องกฎระเบียบมากนัก

-- ไม่ค่อยทำตัวเป็นผู้ใหญ่เหมือนคนอายุเท่าๆกัน โดนเด็กแซวก็ไม่ถือ

-- บางครั้งชอบพูดด้วยสำนวนของผู้หญิง(จ๊ะ,เจ้าขา,จ๋า ฯลฯ) แต่ส่วนมากมักใช้ในอารมณ์ประชดประชัน

*edit*

-- จริงๆแล้วเป็นคนไม่ค่อยยอมใคร ถ้ามีหยามกันหมอก็ไม่มีการยอมเหมือนกันนะ 

ชอบ

- ความเงียบ สมาธิ เด็กที่ไม่ขี้โวย

- คนใส่แว่นเหมือนกันจะสนใจเป็นพิเศษ

- อาหารรสจัดๆ(ไม่ค่อยสำเหนียกตัวเองว่าเป็นความดัน ไม่แปลกถ้าบางวันจะสะโหลสะเหลไปห้องพยาบาล)

- เรื่องผี(ในกรณีที่ไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเอง)

- เรื่องซาดิสม์ สามารถพูดเรื่องเลือดกระฉูด สมองกระจายได้หน้าตาเฉย(ไม่ได้เข้ากับหน้าตาเล้ย) แต่ต้องอยู่ในกรณี 1.)ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นจริงบนโลก(แปลว่า มันเกิดในนิยายหรือการ์ตูน)  2.)ไม่ใช่เรื่องซาดิสม์ที่เกิดกับผู้หญิง(สาวและสวย)หรือเด็กๆ

 ไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่ยกเว้นในงานเขียนหรือเข้าโหมดดาร์กไซด์  (ส่งผลให้เป็นมนุษย์ไม่กลัวหมอ-เลือด-แผล) 

- การ์ตูน แปลโดฯ งานคอส(เห็นอย่างนี้ก็ติดการ์ตูนเหมือนกันนะ)

- เป็นสาวกโอตาคุทุกลัทธิ (ยกเว้น พลังเค โชตะ โลลิ ลุง) 

ไม่ชอบ

- เสียงดังในห้องสมุด

- พืชตระกูลถั่ว (ไม่แพ้ แต่ไม่ชอบ) 

- อุปกรณ์กีฬากลมๆทุกประเภท(ตั้งแต่ลูกปิงปองยันลูกบาส) ไม่รู้ทำไมถึงได้ชอบวิ่งชนกบาลดีเหลือเกิน-*-

- หน้าฝน(“ก็มีคนชอบเอาหนังสือไปบังฝนแทนร่มนี่ครับ!”)

- ขยาดผีเอาการ เพราะตอนเด็กๆโดนผีทัก ผีอำบ่อย (เป็นตัวดูดผีชั้นเยี่ยม -- ไม่รู้ทำไมถึงชอบตามหมอนี่มาเหลือเกิน) 

7. ความสามารถพิเศษ (ที่ไม่เหนือกฎธรรมชาิติ อันนี้ขอคนธรรมดาครับ)

สิ่อสารภาษาจีนได้ดีพอควร

อ่าน-เขียนอักขระล้านนา,ไทลื้อได้ (ฝึกมาตั้งแต่เด็ก)

พวกค่าว-ซอนี่ก็อ่านได้ร้องได้นะ แต่ไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่

8. ประวัติชีวิตของตัวละครโดยสังเขป (เช่นเรียนที่ไหนมา เรียนด้านอะไร ที่บ้านเป็นยังไง)

 -- เรียนจบอักษรศาสตร์จากมหาลัยของรัฐ ปัจจุบันอยู่กับกฤษดา(น้องชาย)ที่รักกันปานจะฆ่ากันตาย

-- พ่อตาย โดนแม่ที่ทำงานอยู่ต่างประเทศงอนใส่ไม่ยอมกลับไทยจั๊กที อ้างว่าตั้งใจให้รันตร์เรียนหมอ(ตามพ่อที่เสียไป) แต่รันตร์เลือกภาษา  หันมาตั้งความหวังกับกฤษบ้าง เจ้าน้องชายก็โดดไปสายศิลป์เรียบร้อยแล้ว (ผลพวงที่ตามมาคือค่อนข้างอ่อนไหวเวลาฟังคนอื่นพูดถึงแม่)

(ปล. ความจริงแล้วหม่ามี๊หาข้ออ้างไม่กลับไทย เพราะคุณเธอปิ๊งหนุ่มตาสีน้ำข้าว ตั้งใจจะแต่งงานกันแต่เกรงลูกๆเซย์โน)

*edit* 

-- พื้นเพเดิมเป็นหนุ่มเหนือ อยู่แถบไกลปืนเที่ยงเอามากๆ ถึงจะมาอยู่เมืองใหญ่แต่ก็ยังผูกพันกับวิถีชีวิตเก่าๆ เพราะฉะนั้นอาจมีคำอุทานแบบท้องถิ่นหลุดๆมาบ้าง (ex.ธัมโมสังโฆ! ) ภูมิปัญญาท้องถิ่นถามได้ รู้ดีเอาการโดยเฉพาะเรื่องต้นไม้ใบหญ้า ตำนานผีๆ

-- เป็นมนุษย์จับฉ่ายทางภาษา กล่าวคือรู้ ถาษาถิ่น/ภาษาต่างประเทศเยอะ แต่ส่วนมากจะเป็นการรู้แบบเป็นคำๆ ไม่แน่นปึ้กระดับไวยากรณ์ 

9. วิชาที่จะสอน

-- วิชาการห้องสมุด

10. แนวทางในการทำงานของคุณ

(เช่นวิธีในการสอนของคุณ)

ไม่เน้นทฤษฎี ชอบให้ปฏิบัติจริงมากกว่า

ใบงานมีบ้าง ไม่ค่อยให้จด

ถือว่าสอนไปด้วย พัฒนาห้องสมุดไปด้วย

10. อื่นๆที่อยากเล่าแต่ไม่มีในหัวข้อ

-- 23แล้วไง หัวใจยังโอตาคุ ใครไปงานคอสบ่อยๆอาจเห็นพี่แกแต่งคอสโชว์รั่ว ร่อนไปร่อนมาอยู่แถวนั้น

-- เขียนหนังสืออยู่เล่มสองเล่ม แต่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนัก เลยชอบหาช่องเชียร์ให้ไปหาอ่านอยู่ร่ำไป

-- บางวันถ้าทะเลาะกับน้องชายจะกลับมานอนที่ห้องสมุดโรงเรียน

*edit*

-- มีความก้ำกึ่งระหว่างความทันสมัยกับหัวเก่า กล่าวคือ คุยเรื่องวัยสะรุ่นด้วยก็รู้เรื่อง จะถามเรื่องบ้านนอกๆหมอก็คุยได้ 

 (B) FICTION

-------

........

--------

                “เฮ่อ...” ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อสองเท้าก้าวมาถึงโรงเรียนลูกบาศก์อย่างมั่นคง หลังจากภาวนาถึงพ่อแก้วแม่แก้วมาตลอดทางบนเบาะแมงกะไซค์...ให้ตายสิ เจ้าน้องชายคนนี้แค่จะส่งพี่ให้ถึงที่ทำงานทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนั้นด้วย

                ...แต่จะว่าไปที่ผมได้งานก็เพราะหมอนี่นี่นะ เอาเถอะ จะพยายามทำให้ดีที่สุดแล้วกัน ถึงแม้ผมจะเป็นแค่บรรณารักษ์ก็เถอะ

                “สู้เค้า!” ผมให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะก้าวเข้าไป...ไม่เคยคิดเลยจริงๆนะ ว่าตัวเองจะได้เป็นครู ขอให้การทำงานวันแรกได้เจอเรื่อดีๆด้วยเถอะ

                “ระวัง!!!”

                เสียงนั่นทำเอาผมสะดุ้ง แค่หันไปเท่านั้นแหละ ลุกกลมๆสีส้มก็ปะทะเข้ากลางหน้าผากผมเสียงสนั่น

                ปั้ก!!!

                “ไอ้หยา” ใครบางคนวิ่งเข้ามาหาผม

                “พี่เป็นไรรึเปล่า” ผมโบกมือในความหมายว่าไม่เป็นไร ทั้งที่ตอนนี้เห็นแต่ดาวเต็มไปหมด เจ้าของบอลเจ้ากรรมฉุดแขนผมลุกขึ้น

                สิ่งแรกที่ผมเห็นตอนนี้ : ชิบะ ไคเอ็น

                เด็กม.ปลายหุ่นนักกีฬาตาสีประหลาด พร้อมกับผมหางเต่าที่มัดไว้ลวกๆนั่นทำให้ผมนึกถึงตัวละครในการ์ตูนเรื่องโปรด

                “โทษที เมื่อคืนสเปนชนะเลยดีใจไปหน่อย” เขาเกาหัวแกรกๆ ผมมองชื่อที่อกเสื้อ...กรินทร์ เรเยส

                “ไม่เป็นไร”

                “งั้นก็ขอโทษอีกทีละกัน” กรินทร์พูดกับผลแล้วเผ่นไปเก็บลูกบาส

                ....เฮ้อ นี่ขนาดขอให้ตัวเองโชคดีนะเนี่ย....

........

........

                ผมพาตัวเองมาหยุดที่ห้องสมุดโรงเรียน...ต่อไปนี้ที่นี่คงเป็นที่ทำงานของผมล่ะนะ ผมเข้าไปทำความคุ้นเคยกับนู่นนี่คร่าวๆแล้วกลับมานั่งหน้าแป้นที่โต๊ะประจำตำแหน่งพลิกใบรายชื่อนักเรียนที่ได้มากจากฝ่ายบุคคลดูเงียบๆ

                ไม่นานนักประตูห้องสมุดก็เปิด ผมมองนาฬิกา...ยังไม่ถึงเวลาสอนนี่นา

                เด็กหนุ่มผมสั้นสีดำ ใส่แว่นท่าทางดูเงียบๆมองหน้าผมแบบแปลกใจอยู่ในที...ผมยิ้มให้เขา เขายิ้มตอบ ก่อนจะเดินมาเกาะที่เค้าเตอร์บรรณารักษ์

                “ตอนนี้เปิดให้ยืมรึยังครับ?”

                “ยังครับ” ได้ยิน ผอ.บอกว่ายังมีหนังสือใหม่ที่ยังไม่ได้ใส่ข้อมูลในฐานอยู่อีกนี่นะ

                “....เหรอครับ” ท่าทางดูผิดหวังนิดๆ

                “ชอบอ่านหนังสือมากเหรอ?” ผมชวนเขาคุย หวังว่าคงไม่รีบมีธุระที่ไหนนะ

                “ครับ”

                “ถ้างั้นเราคงเจอกันบ่อยขึ้นล่ะนะ” ยิ้มให้ พยายามทำตัวให้คุ้นเคยกันไว้ หวังว่าคงเป็นการเริ่มต้นที่ดีนะ? “ผมดารันต์ครับ เรียกว่ารันตร์ก็ได้...ตั้งแต่นี้จะมาเป็นบรรณารักษ์และครุสอนวิชาการห้องสมุดครับ”

                 “อะ...สืบสาน กาลวารินทร์ครับ” หนุ่มสานแนะนำตัวตื่นๆ...อา คงพูดไม่เก่งสินะ

                กริ่งเข้าเรียนแผดเสียง ผมกับสืบสานไม่ได้พูดอะไรกันอีก ไม่นานนักเรียนก็ทยอยเข้ามาในห้องสมุด ผมรอให้ทุกคนนั่งให้เรียบร้อยแล้วค่อยเดินออกไป...ได้ยินเสียงอุทาน”ห๊ะ!”ลอดออกมา ผมหันไปสบตากับเจ้าของเสียง....หนุ่มกรินทร์ เด็กที่เพิ่งทุ่มบาสใส่หน้าผมเมื่อเช้า

                “ ’ห๊ะ’ อะไร? เขม่นขี้หน้าผมเหรอ?” ผมถามขำๆ เจ้าของบาสส่ายหน้าแล้วหันไปบ่นอุบอิบกับตัวเอง

                “ไม่นึกว่าจะเป็นครู”

                “เอ้า! นอกจากหนุ่มนี่แล้วมีใครเหม็นขี้หน้าผมอีกรึเปล่า?” ผมกวาดสายตาไปทั่วห้อง ไม่ยักกะมีใครยกมือแฮะ

                “เอาเถอะ...แต่หลังจากนี้เราคงเห็นหน้ากันจนเบื่อไปข้าง รู้จักกันไว้ดีกว่าเนอะ” ผมยิ้มที่คิดว่าดูเป็นมิตรที่สุด ”ผมชื่อ ดารันตร์  จันทรสถิตย์...นับแต่นี้จะเป็นบรรณารักษ์และอาจารย์สอนวิชาการห้องสมุดครับ”

                สายตาผมหยุดที่หนุ่มหน้าตาดูหงุดหงิดที่นั่งแยกเดี่ยวอยู่หลังห้อง...แต่ที่สะดุดตาผมไม่ใช่เขา...นกสีเหลืองที่กรีดปีกบนบ่าเขาต่างหาก...ห้องสมุดเค้าห้ามเอาสัตว์เข้ามานะคุณ

                “เธอ....ที่อยู่หลังห้องน่ะ”

                “รวินท์ ชยานุรักษ์” อา...ช่างห้วนสั้นดีจริง

                “ครับ รวินท์ จะเป็นอะไรรึเปล่าถ้าจะปล่อยเจ้านั่น” ผมชี้มือไปที่ไหล่ตัวเอง “ออกไปข้างนอกซักแป๊บ”

                “...”เด็กหนุ่มไม่ตอบโต้อะไรนอกจากมองหน้าผมด้วยสายตาเรียบเฉย สุดจะเย็นยะเยือก นี่ถ้าผมยาวกว่านี้ซักนิด ผมอาจจะคิดว่าเขาเป็น ฮิบาริ เคียวยะก็ได้นะ...

                “...น่ารำคาญ” พุดแค่นั้นแล้วก็สะบัดมือเบาๆ นกน้อยบินออกไปทางหน้าต่างอย่างกับรู้ความหมาย

                ผมรู้สึกว่าความดันขึ้น แต่ก็พยายามเอายิ้มเข้าข่ม...รวินท์...ผมก็ไม่อยากทำให้เธอรำคาญนักหรอกนะ

                “เอาล่ะ เช้าสู่เรื่องที่จะเรียน” ผมพยายามทำลายบรรยากาศมาคุ คุมสถานการณ์ในห้องเรียนให้ปกติ “อย่างที่รู้ว่านี่คือวิชาการห้องสมุด...อย่าเชียวนะ คนที่คิดว่าเรียนวิชานี้แล้วจะสบายน่ะ ผมยังต้องการผู้ช่วยบรรณารักษ์อีกเยอะเลยล่ะ” ผมได้ยินเสียงโห่ปนโอดครวญ

                “ ’จารย์คะ” อนงค์นางสัดส่วน...เอ่อ เกินอายุโบกมือเคลือบเล็บสีแปร๋นไปมา “ถ้าเดี๊ยนเป็นผู้ช่วยบรรณารักษ์แร้วจะได้อยู่กะ’จารย์ทั้งวันเลยป่าวคะ”

                “แค่ช่วงพักครับแพทริเซีย แต่หลังเลิกเรียนแล้วจะอยู่ช่วยจนห้องสมุดปิดผมก็ไม่เกี่ยงหรอกครับ”

                “เอร๊ย ด้วยความยินดีค่ะ...จารย์” เธอหัวเราะคิกคัก ตาสีเขียวประกายแปลกๆ เอ๊ะ...นี่ผมพูดอะไรผิดไปรึเปล่านะ?

                “แต่งานบรรณารักษ์ไม่ได้มีแค่นั่งหน้าแป้นปั้มกำหนดยืม-คืนเท่านั้นหรอกนะ ไม่ว่าการเอาหนังสือพิมพ์ไปชั่งกิโลขาย เช็ดฝุ่นบนชั้นหนังสือ รึลงน้ำมันให้รูปปั้นหุ่นจำลอง พวกเธอต้องได้ทำทั้งนั้น” คราวนี้เสียงโอดดังกว่าเดิม...แน่นอน ผมยังยิ้มอยู่ ”แค่เนื่องจากคาบนี้เป็นคาบแรก ผมจะยังไม่ให้ทำอะไรแบบนั้น ให้พวกเธอทำความคุ้นเคยกับห้องสมุดก่อน แล้วท้ายชั่วโมงเขียนสิ่งที่อยากให้มีในห้องสมุดของเรา ส่งที่ผมนะครับ”

                ...ได้ผลแฮะ เสียงเฮตอบรับเกินคาด...ผมปล่อยให้นักเรียนสำรวจโน่นนี่ตามใจชอบ ค่อยสังเกตความสนใจของแต่ละคน หนุ่มสานที่ผมทักในตอนแรกรีบไปจับหนังสือก่อนเลยแฮะ...เยี่ยม

                ส่วนหนุ่มไคเอ็นนั่น แค่ได้ยินผมบอกว่าให้ทำอะไรก็ได้ เล่นฟุบโต๊ะเฉยเลย...จะไหวมั้ยเนี่ย นายคนนี้...ผมจะรับมือหมอนี่ยังไงดีนะ?

                ผมรู้สึกเหมือนมีใครจ้องเป๋งเลยแฮะ หันกลับไปก็มีจริงๆซะด้วยสิ เป็นหนุ่มแว่นหน้าหล่อ(แต่ไม่เท่าผมหรอก แฮ่ม)...แปลก ทำไมเขาต้องมองผมลอดแว่นด้วยล่ะ?

                “มีอะไรครับ? รวิระ” แอบอ่านชื่อที่อกเสื้อ...ผมชอบนามสกุลของเค้านะ “วิญญรักษา” ดูขลังแปลกๆดี

                “เรียกธูปก็ได้ครับ” หนุ่มธูปเลื่อนแว่นให้เข้ากับดั้งจมูก “ไม่มีอะไรหรอกครับ”

                “เห็นคนตามเกาะหลังผมเหรอ?” ผมอำเล่น ขำๆ

                “อาจารย์...เห็น?”

                “อ้อ...ก็เปล่า” กรรม พูดอย่างนี้ ไม่ขำซะแล้วสิ “แต่ว่า ตามมีจริงน่ะ?”

                ธูปพยักหน้า “วิญญาณของคนที่ถูกรถชนตายที่สี่แยกข้างโรงเรียน”

                “ไม่น่าล่ะถึงได้หนักไหล่พิกล”ผมหัวเราะเบาๆ แต่ในใจอยากบีบคอเจ้าน้องชายแล้วยกขึ้นมาเขย่าๆ...ต้องเป็นแยกนั้นแหงๆ ทั้งที่บอกแล้วว่าอย่าผ่าน

                “อาจารย์เชื่อผมรึเปล่าเนี่ย” หนุ่มแว่นทำหน้าเคืองหน่อยๆ เหมือนโกรธที่ผมพูดเหมือนล้อเล่น

                “คร๊าบ เชื่อครับ คุโรซากิคุง” ไพล่เปรียบเทียบกับเด็กเห็นผีในการ์ตูนเรื่องโปรด...ถึงในใจจะบอกว่าเหมือนชูเฮย์มากกว่าก็เถอะ “ขอบใจมาก เดี๋ยวผมจะทำบุญไปให้เค้าแล้วกัน”

                ผมไม่รู้หรอกนะว่าเขาพูดจริงรึอำผมเล่นๆ แต่ผมสงสัยจริงๆว่าเงาวูบวาบแถวไหล่เขานั่นมันอะไรน่ะ?

                ....ผ่านไปไม่ถึง10นาที ผมรู้สึกว่ามีคนมองอีกแล้ว

                ผมหันไปสบตากับหนุ่มแว่น(อีกแล้ว)ใส่หูฟัง ในมือถือหนังสือBeanspout & Firehead ผมกระพริบตาปิ๊งๆให้แบบหยอกเล่น แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นกระพริบตาถี่ๆแล้วขมวดคิ้ว

                ผมว่าเคยเห็นเขาที่ไหนนะ...หน้าตาคุ้น คุ้นมาก....

                ....เหมือนจะเคยเห็น ใส่สูท....

                ....สูท...?

                ห๊ะ! รึว่า....

                ผมรีบควักมือถือขึ้นมา เลื่อนดูรูปคอสฯล่าสุดที่ถ่ายเอาไว้

                ปู่จีช่วย!เด็กนี่!!

                “ฮิบาริ!” เผลอชี้มือไปที่เด็กคนนั้นอย่าลืมมารยาทชั่วขณะ มองรูปในมือถือสลับกันไป ไม่ผิดแน่ เด็กคนนี้แหละที่เอาทอนฟาทิ่มสีข้างผมตอนที่งานคอสครั้งล่าสุด (ผมแค่ถ่ายแอบรูปไว้เองนะ ชื่อแซ่ยังไม่ทันได้ถามเลย)

                “ถ้าอาจารย์เรียกผมว่าฮิบาริ แล้วผมเรียกอาจารย์ว่าโชจังได้รึเปล่าครับ?” ....ยิ้มด้วย

                “จำได้?” ผมชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

            “คนที่เต้นจัมปาก้าเรียกลูกค้าอยู่หน้าบูทขายโดฯน่ะ ให้ตายผมก็ไม่ลืมหรอกครับ”

                ....บร๊ะเจ้า!อยากตายยยย!!.....

                ผมอุตส่าห์ลอกคราบนั้นลงถังขยะไปแล้วนะ กะว่าเป็นครูแล้วจะทำตัวใหม่

                ยังมีคนขุดมาพูดอีก =[ ]=/

                “ผม ปรเมศ ภูเตศวรครับ เรียกภูก็ได้” ยื่นมือมาตรงหน้าผม แล้วยิ้ม....ที่เหมือนแสยะ “แล้ววันหลังมาคอสด้วยกันอีกนะครับ”

                ผมอึ้ง อึ้ง และอึ้ง ความดันมีแววพุ่งอีกคำรบ ผมยิ้มรับแห้งแล้ง ร้องในใจว่าชั้นเป็นครูแล้วจะทำอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ!!

                ใกล้หมดชั่วโมงแล้ว ผมบอกให้เด็กๆส่งเรื่องที่ผมสั่งไว้ต้นชั่วโมงมาส่ง....ไม่นานกริ่งกรีดหมดคาบ แล้วห้องสมุดก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง...

                ผมนั่งที่โต๊ะประจำตำแหน่ง พลิกรายการที่นักเรียนอยากให้มีเพิ่มในห้องสมุดขึ้นมาดู

                แต่ว่านะ....

                - นิตยาสาร “ลูกชาวเล”

                - ฟันธง!ทุกชะตาราศี โดยหมอ*** (...)

                - KHR,Bleach,Triblo,D-gay.....ฯลฯ (การ์ตูนทั้งหมดเลยนะครับ)

                - โดวาย (....เอ่อ)

                - เสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆ (ไอ้นั่นน่ะ มีในห้องสมุดไม่ได้นะคุณ....)

                - คู่วายของอาจารย์บรรณารักษ์ (เฮ้ย=[]=)

                - นวลนาง (เฮ้ย=[ ]=!! เดี๋ยวสิ มันใช่นวลนางอันเดียวกับที่ชั้นซ่อนไว้ใต้เตียงรึเปล่า)

                - ชไนเดอร์

                - ซะมี

                ฯลฯ

                ผมยกมือกุมขมับ

                ...โอย...เจ็บหงีบ...

                ...ใครก็ได้ ไปซื้อยาลดความดันให้ผมที...

*****************************************

พ....พอจะได้มั้ยครับ ผอ.

(รู้สึกว่าของตัวเองไร้สาระมากเลยอ่ะ แหะ แหะ)

จะให้แก้ตรงไหนบอกได้เลยนะครับ^^

(แก้แล้วนะครับ^^)

edit @ 2 Aug 2008 00:04:19 by -((666 Error))-

edit @ 20 Aug 2008 05:10:38 by -((666 Error))-