((666 Error)) -- ผู้สนับสนุน 6996 และ 1896 อย่างเป็นทางการ

 จากโครงการโรงเรียนจำลองของ ผอ.โคค่อนฮะ

ตอนแรก จิ้ม

IMPRESSION & EXPRESSION

                ผมสันนิวาสตัวเองออกจากห้องสมุดในช่วงเช้าที่ไม่มีคาบสอน แล้วมานั่งต่อหน้าหมอโชค...และผลวัดความดันที่พุ่งกระฉูด

                ....งานนี้ต้องยกให้เป็นความดีความชอบของแกงไตปลาที่(จงใจ)ทำน้ำปลาหกใส่ไปครึ่งถ้วย+พริกอีก2ชิ้นพูนๆ...

                หมอโชคมองค่าความดันแล้วถอนหายใจ...“รักษาสุขภาพตัวเองหน่อยนะครับอาจารย์ ปล่อยให้ความดันสูงมากๆเป็นบ่อเกิดโรคสารพัดเลยนะครับ”

                “ครับ..”

                “อาการตอนนี้ เป็นไงบ้างครับ”

                “ปวดหัว(ไม่)นิดหน่อยครับ” เรื่องปวดหัววิงเวียนน่ะไม่ใช่ปัญหาหรอก ผมก็แค่อยากอาศัยห้องพยาบาลพักซักงีบหลังซัดยาเท่านั้นแหละ

                สมใจอยาก หมอโชคอนุญาตให้ผมใช้ห้องพักได้ ผมผลักประตูเข้าไปแล้วก็พบว่ามีใครอยู่ที่นั่นก่อนแล้ว

Im & Expression 11 & 12 รวินท์ ชยานุรักษ์/กรวิทย์ ไกลปืนเที่ยง

                หนุ่มหน้าตึงเอกเขนกอยู่บนเตียงคนไข้ บนไหล่มีฮิเบิร์ด....ขอโทษ นกสีเหลืองเกาะอยู่

                “ไม่ไปเรียนเหรอ รวินท์?” แปลกสำหรับวินด์ผมรู้สึกว่าถามแบบนี้จะสุภาพกว่า “ไม่สบายเหรอ?”

                วินด์ปรายตามาแบบเย็นชาเหมือนเคย แต่ก็อาจจะน้อยกว่าครั้งแรกที่เจอกันในห้องสมุด

                “ผมไม่ชอบอาจารย์ที่สอน”

                ผมถอดรองเท้าแล้วนั่งลงบนเตียงข้างวินด์...เขาเอื้อมมือจับที่ม่านกั้นระหว่างเตียงเตรียมรูดปิด

                “นี่ยังงอนที่ผมบอกให้เอานกออกจากห้องสมุดอีกเหรอ?” ทั้งที่ยังปวดหัวผมก็อดกระเซ้าเล่นไม่ได้ วินด์ทำท่าเหมือนอยากจับผมทุ่มออกไปจากห้อง...แต่ยังไม่ทันทำอะไรประตูห้องพยาบาลก็เปิดอีกครั้ง หนุ่มหน้าสวยผมดำเหลือบน้ำเงินก้าวเข้ามา

                “อ้าว สวัสดีครับอาจารย์” ปอผงกหัวให้พลางเปิดยิ้ม

                “ครับ...ปอ ไม่สบายเหรอ?”

                “ปวดหัวนิดหน่อยน่ะฮะ” ปอยิ้มที่ดูเหมือนจะใสซื่อ ผมได้ยินวินด์ทำเสียง”เฮอะ”เบาๆ หนุ่มหน้าสวยยิ้มกว้างขึ้นอีกเมื่อเห็นอีกคนที่อยู่เตียงถัดไป “ไม่คิดว่านักบู๊อย่างวินด์ก็ไม่สบายเป็นด้วย”

                วินด์ถลึงตาใส่ปอ ผมรู้สึกได้ถึงบรรยากาศมาคุที่เริ่มก่อตัว

                “น่า น่า เรื่องแบบนี้มันไม่เข้าใครออกใครหรอก ขนาดหมอโชคยังเป็นเลย ไม่เชื่อไปถามสิ” โยนกลองไปให้บุคคลที่สาม ขอโทษนะหมอ แต่เพื่อสันติภาพในห้องผู้ป่วย

                ปอยักไหล่แต่หน้ายังเคลือบยิ้มก่อนจะปีนขึ้นเตียงอีกข้าง ส่วนวินด์ก็รูดม่านสร้างบาเรียขังตัวเองไปเรียบร้อย

                ผมถอนหายใจเฮือก...อดคิดไม่ได้ว่าสองคนนี้เหมือนฮิบาริกันมุคุโร่จริงๆ...นักเรียนโรงเรียนนี้ยังกะหลุดออกมาจากการ์ตูน...(งวดนี้เจอทั้งมุคุโร่-โคลม-ฮิบาริ สามพีในฝัน!เดี๋ยวพ่อก็จับจิ้นซะนี่!!)

                เหตุการณ์ครั้งนี้สอนให้รู้ว่าเสือเจอสิงห์สิ่งที่ตามมาคือบรรยากาศมาคุอันไม่น่าพิศสมัย(และไม่น่าอยู่ที่สุดในเวลาที่ความดันขึ้น--อยู่แล้วเครียด)

                ผมลากสังขารกลับมาที่ห้องสมุด(พร้อมอาการปวดหัวหนักกว่าเดิม) ผมฟุบกับโต๊ะประจำตำแหน่ง...อา ความเงียบไร้มาคุ เป็นอีกครั้งที่รู้สึกว่าห้องสมุดคือที่สำหรับผมอย่างแท้จริง

                ....ต่อจากนี้ก็จะได้งีบสบายๆซะที....

                แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อกริ่งเปลี่ยนคาบแผดขึ้นเหนือหัว...พร้อมกับเสียงเฮโลของนักเรียนจากอาคารชั้นบน...ไม่นานห้องสมุดที่เงียบสงบก็มีนักเรียนสวนสนามอีกครั้ง

                ....Damm เวลาพัก!....

Im& Expression 13 & 14  ลลนา ตั้ง/ซาจิ อิชิเกะ

                “อาจารย์คะ หนังสือคหกรรมอยู่หมวดไหนคะ?”

                ผมเงยหน้าจากโต๊ะด้วยอาการสะโหลสะเหล สบตากับอาหมวยท่าทางคุณหนู...เธอออกจะอึ้งเล็กน้อยกับท่าทีของผม

                “หมวด00 เบ็ดเตล็ดครับ” ผมพยายามยิ้ม แม้ในหัวจะประท้วงว่าฉันอยากพักก็ตาม

                “อาจารย์เป็นอะไรรึเปล่าคะ?” เธอลดเสียงจนแทบเป็นกระซิบ

                “ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่ความดันขึ้นนิดหน่อย” หัวเราะ พยายามชักสีหน้าให้ดูสบายดี

                “หนูชงชาให้ดีมั้ยคะ?....หนูพอมีชาอู่หลงอยู่บ้าง” ชาอู่หลงมีสรรพคุณลดความดัน...พอพูดถึงชาผมก็นึกชื่อเธอออกทันที...ลี่ลี่แน่ๆ

                “ถ้าไม่รบกวนมาก...ซักแก้วก็ดีครับ” หวา...พูดไปแล้ว...เหมือนไม่ค่อยเกรงใจเด็กเอาซะเลยผมนี่

                “รอเดี๋ยวนะคะ หนูขอไปเอาชุดชงชาก่อน” หมวยน้อยทำท่าจะออกไปในเวลาเดียวกันผมก็ลุกจากโต๊ะ

                “ในห้องสมุดเอาของมาทานคงดูไม่ดีนะ เดี๋ยวเราไปหาที่นั่งข้างนอกดีกว่านะ”

                เรานั่งที่ม้าหินอ่อน ไม่นานถ้วยชาควันกรุ่นก็วางอยู่ตรงหน้าผม

                “謝謝!” เห็นเธอเป็นอาหมวยผมเลยตอบขอบคุณเป็นภาษาจีนพลางส่งยิ้มให้ลี่ลี่ “ขอโทษที่รบกวนนะ ผมนี่แย่จริงๆเลยปล่อยให้ความดันขึ้นซะได้ ทั้งที่ภัทรเตือนแล้วแท้ๆ”

                “โดนพ่อหมอทักเหรอคะ?” เธอยิ้มนิดๆ “ที่จริงฝ่ายผู้หญิงก็พอมีคนดูดวงเป็นอยู่นะคะ...นั่นไง” ลี่ลี่โบกมือให้ใครบางคนข้างหลังผม

                “สวัสดีค่ะอาจารย์” ผมยิ้มรับสาวน้อยซาลาเปา..หนึ่งในนักเรียนลำดับแรกๆที่ผมจำชื่อได้...เพราะทรงผมที่เหมือนฮินาโมริ โมโมะของเธอ

  <<< (เนี่ย เหมือนเด๊ะ)

                “ไอริน ช่วยดูดวงให้ครูรันตร์หน่อยสิ” ลี่ลี่พูด โมโมะจูเนียร์มองหน้าผมแบบสงสัยนิดๆ

                “พอดีรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองโชคไม่ค่อยดีน่ะครับ” ผมหัวเราะ...ชาของลี่ลี่เริ่มทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง

                ไอรินหยิบลูกแก้วใสๆออกจากกระเป๋า ซักถามอะไรผมบางอย่างแล้วจ้องไปในลูกแก้ว...ซักครู่ก็เงยหน้าขึ้น

                “ไม่ต้องห่วงค่ะอาจารย์ ทุกอย่างราบรื่นดี...และเร็วๆนี้อาจารย์จะมีกิจกรรมนอกสถานที่กับเพื่อนใหม่” โมโมะจูเนียร์ยิ้มน่ารัก ผมขมวดคิ้วเข้านิดๆกับคำทำนายของเธอ...แต่อีกไม่กี่นาทีต่อมาก็เข้าใจ”เพื่อนใหม่”ที่เธอพูดถึง

                “วันนี้อยู่กันพร้อมหน้าเลยนะครับ หัวหน้าไอเซ็น รองหัวหน้าฮินาโมริ”

Im & Expression 15 & 16 & 17  ปรเมศ ภูเตศวร/ประทานพร พ้นภัยพาล/ณิชาภา โชติรัตติกาล

                ถึงจะไม่ได้เอ่ยชื่อ...แต่ก็พอรู้ด้วยสัญชาติญาณโอตาคุว่าหมายถึงผม...แล้วก็ใช่ซะด้วย นักเรียนที่เพิ่งเข้ามาทัก ผมเคยเห็นถือการ์ตูนมาอ่านทั้งนั้น

                “มานั่งด้วยกันสิ” ลี่ลี่เอ่ยชวน สี่หน่อพากันนั่งตามคำชวน รอบตัวผมรายล้อมไปด้วยเด็กๆ

                “งานการ์ตูนครั้งหน้าอาจารย์จะไปคอสฯด้วยกันมั้ยคะ?” สาวตาปรือยิงคำถามที่ทำเอาผมสำลักชา

                “ค...ใครบอก” ผมเช็ดปากด้วยหลังมือ...เรื่องผมที่แต่งคอสยังไม่มีใครรู้นี่นา นอกจาก...

                “ได้ยินมาจากภูน่ะค่ะ” โอ้ว...ตูว่าแล้ว

                พ่อจอมชักศึกเข้าบ้าน(แสยะ)ยิ้ม...เออ มาถึงขั้นนี้บอกว่าฉันไม่เคยก็ไม่ได้แล้วสินะ

                “ไม่เหมาะมั้ง ตอนนี้ผมเป็นครูแล้วนา เรื่องแบบนั้นน่ะ...”

                “ได้ไง...อาจารย์คงไม่คิดทำลายความฝันของพวกเรานะฮะ” เอาแล้ว...นายภู

                “ใช่ค่ะ เราอุตส่าห์ลุ้นนะคะว่าอาจารย์จะไปด้วย”

                “...เอ่อ...”

                ฯลฯ

                ...งานนี้รู้สึกเหมือนโดนเด็กรุมยังไงพิกล...พอผมปฏิเสธหนักข้อเข้า เจ้าภูถึงกับขุดวีรกรรมรั่วๆที่ผมก่อไว้ ณ งานคอสมาแฉสดๆกลางวง(ไอรินกับลี่ลี่อึ้ง...ประมาณคิดไม่ถึงว่าผมจะทำได้)...พระเจ้า สุดท้ายก็หลุดปากตกลงจนได้(พอเถอะพ่อคุณภาพลักษณ์ครูแสนดีของฉันไม่เหลือแล้ว!!)

                เราเถียงกันเรื่องตัวที่จะไปคอสกันโขมงโฉงเฉง...เจ้าภูแค่ผมออกความเห็นขัดกับหมอหน่อยก็ยิ้มแบบ”ผมแฉนะ จารย์” ทุกที...เฮ้อ ที่จริงโอตาคุก๊วนนี้ก็น่ารักดีอยู่หรอก...แต่สำหรับเจ้าภู อย่าใกล้(มาก)ดีกว่า

                เสียงคุยเราคงดังเอาการ จนใครบางคนที่นั่งข้างหลังเราผุดลุกขึ้นมา

Im & Expression 18  แพรวนภา ดารารัศมีโชติ

            สาวสวยหน้าตาลูกครึ่งมองเราด้วยหางตาที่เหมือนเหยียดๆกึ่งรำคาญ กรีดเล็บเพนท์สีตามแฟชั่นหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมชื่อดังที่แม้แต่คนตกแทรนด์อย่างผมยังรู้จัก เธอทำเสียงที่ฟังเหมือนไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะสะบัดหน้า เดินกระแทกส้นนิดๆจากไป

                นาทีหนึ่งที่ผมไม่พูดอะไร...ไม่ค่อยเข้าใจกริยาของเธอ

                “อย่าโกรธพราวเลยนะคะอาจารย์ เค้าก็เป็นของเค้าอย่างนี้แหละค่ะ” ลี่ลี่พูดกับผมเบาๆ

                “พราวเค้าไม่ค่อยชอบพวกแต่งคอสเพลย์น่ะค่ะ” โคลเวอร์แทรกเสียง ผมยิ้มในเชิงที่บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับกริยาของพราว

                .... ถ้าจำไม่ผิด ในแฟ้มประวัตบอกว่าเธอมีปัญหาด้านจิต...

                ....ถึงจะไม่ค่อยรู้ว่าคนแบบนี้จะเข้าถึงยังไงดี...แต่จะทำเป็นไม่สนใจก็คงไม่เหมาะ....

                .....ลองปรึกษาครูเคนดูดีกว่า....

                หลังจากนั้นกริ่งเข้าเรียนก็ดัง เด็กๆสลายโต๋ ผมกลับไปห้องสมุดอีกครั้ง....

................................

                ผมกระเตงกาต้มน้ำขนาดนิมิที่ตั้งใจจะเอาไปไว้ใกล้ๆโต๊ะตัวเอง(ตามคำแนะนำของลี่ลี่ ที่ว่าผมความดันขี้นง่าย น่าจะมีชาติดห้องเอาไว้) เลี่ยงเดินห่างๆจากโรงพละและสนามกีฬา เนื่องจากไม่อยากโดนลูกกลมๆลูบหัว...ถ้าเป็นไปได้ วันนี้ไม่อยากชนกับอะไรเลย

                พลั่ก!!!

Im & Expression 19&20 รักษ์ เสถียรลีลาลาศ/ ภัสษประภา ประสานคุณ

                ไม่ทันขาดคำ ก็ชนกับใครบางคน...ข่าวดีคือความแรงไม่เท่าลูกบาส ข่าวร้ายคือกาต้มน้ำดันหล่นไปตอนที่ชนกัน

                “ขอโทษครับอาจารย์” หนุ่มหน้าเนือยหันมาพูดกับผม(ความจริงผมก็ไม่มีส่วนไหนสึกหรอหรอก ห่วงก็แต่กาต้มน้ำเท่านั้นแหละ...)

                “เดี๋ยวผมเก็บให้ครับ” เหมือนเพิ่งจะสังเกต ฟานก้มเก็บกาต้มน้ำให้...แต่ในวินาทีนั้นผมอยากร้องจ๊าก

                ลืมสังเกตไปสนิทว่าในมือฟานมีแก้วน้ำที่ยังดื่มไม่หมดอยู่...แล้วพอก้มลงไป....

                จ๊อก.......

                รอยแตกเกือบคืบต่อจากช่องเสียบสายไฟ...กว้างจนเห็นขดสายไฟข้างใน...แล้วพอเจอกับน้ำอีก...

                “...หยา” ฟานหน้าซีดเล็กๆรีบปาแก้วพลาสติกทิ้ง แล้วประคองกาต้มน้ำของผมขึ้นมาเขย่าเอาน้ำออก แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก

                “ขอโทษครับอาจารย์!” พ่อหนุ่มบรูซ ลีก้มหัวปลกๆ

                “ไม่เป็นไรๆ” ผมโบกมือห้ามแต่ใจในร้อง....จ๊าก กาต้มน้ำฉัน

                “เดี๋ยวผมเอาไปให้ขนุนดูให้นะครับ” ...ถึงจะกังขาก็เถอะว่าใครคือขนุน แต่ผมก็เออออไปงั้น(เห็นหน้าตอนนั้นแล้วจะปฏิเสธคงใจร้ายไปหน่อย)...ไม่นานฟานก็พาผมไปเจอ”ขนุน”

                .....สีแดงแรง 3 เท่า....

                ความคิดแรกตอนเห็นเธอ แม่สาวเต็มไปด้วยสีแสบทั้งแว่นและเฮดโฟน...เธอรับกาต้มน้ำของผมมาดูแล้วว่า

                “ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะอาจารย์ แต่เพื่อความแน่ใจหนูจะให้พ่อดูให้อีกทีนะคะ” หน้าแฉล้มยิ้มกว้าง...แอบผิดหวังนิดๆที่อุตส่าห์ลุ้นว่าจะดัดฟันสีเจ็บอีก(...)

                “ซ่อมได้ใช่มั้ย” ฟานสีหน้าดีขึ้น ขนุนพยักหน้า

                “แล้ว...ค่าซ่อม”

                “ฟรีค่ะ...ถือว่าเป็นช่วงโปรโมชั่น”....โอ้วแม่บุญทุ่ม ผมแทบเข้าไปกอด แต่ขืนทำยังงั้นนอกจากจะได้จ่ายค่าซ่อมแล้วคงโดนค่าปรับข้อหาอนาจาร(....ถึงผมจะไม่คิดไปถึงขั้นนั้นก็เถอะ)

                “ขอบใจมาก” ทำอะไรได้นอกจากแจกยิ้มตามนิสัย สาวขนุนยิ้มตอบแล้วบอกว่าไม่เป็นไร

                “วันหลังก็เดินระวังหน่อยล่ะ อย่าเหม่อ” ผมหันมาบอกกับฟาน เจ้าตัวทำตอบรับแล้วหน้าจ๋อยๆ

Im & Expression 21  สงกรานต์ สว่างพิทักษ์

                “ ไปเม้นต์ไฮไฟว์มาให้แล้วนะ รูปที่เอาลงน่ารักมากเลย”

                “.......”

                “...คิดถึงจ้ะ คิดถึงทุกลมหายใจ”

                “......”

                “จ๋า...จ้ะ...พรุ่งนี้ไปดูหนังด้วยกันมั้ย แมนเลี้ยงเอง” 

                “...แมนครับ” ผมตบไหล่หนุ่มผมเกรียนหน้าหล่อที่จ้อโทรศัพท์น้ำลายท่วมทุ่ง “โทรศัพท์น่ะ เอาไปคุยนอกห้องสมุดดีกว่ามั้ยครับ?”

                หนุ่มแมนมองหน้าผมก่อนจะหันไปบอกคนปลายทาง “เดี๋ยวรอแป๊บนะกิ๊ฟ”

                “อาจารย์! ผมเกือบจีบได้แล้วนะ คนเนี้ย”...แน่ะ ทำหน้ามุ่ยใส่ผมอีก

                “คร้าบ...ขอโทษที่ขัดจังหวะครับ แต่มันกวนสมาธิคนอื่นน่ะนะ”

                “ข้างนอกมันร้อนน่ะ'จารย์ ขออาศัยแอร์หน่อยดิ”

                “อาศัยเฉยๆได้ แต่โทรศัพท์นี่ไม่ไหวนะ”

                “อาจารย์ไม่เคยจีบสาวจะไปรู้อะไรล่ะ”...ลูกใครเนี่ย?  ผมไม่ว่าอะไรนอกจากยิ้มแล้วชี้มือไปทางประตู

                แมนยักไหล่แบบว่า “ออกไปก็ได้” หน้าตามั่นใจสุดๆ

                “ว่าแต่อาจารย์  เอาแต่อยู่กับหนังสือระวังจะหาแฟนไม่ได้นา” ว่าแล้วก็ลุกขึ้น...ไม่วายจะเอามือถือมาคุยจนกระทั่งเดินออกจากห้องสมุดไป

                ....หนอย มันย้อน....

                ผมกุมขมับ...นี่ถ้าทั้งโรงเรียนเป็นเหมือนหนุ่มนี่มีหวังความดันผมพุ่งแน่ๆ

Im & Expression 22&23  รมัณยา วรวาทิน/เหมือนฝัน ปัณฑารีย์

                ...เลิกเรียนแล้ว ห้องสมุดยังเหลือนักเรียนประปราย...

                ผมหอบหนังสือที่นักเรียนวางทิ้งไว้บนโต๊ะเก็บเข้าชั้น...ชั้นที่ใกล้เด็กสาวผมสีแปลกที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่

                “....บอกฉันที นี่ไม่ใช่เรื่องจริง” ได้ยินเสียงเธอฮัมเพลงเบาๆ ผมเพิ่งเห็นว่าเธอฟัง Mp3 อยู่

                “เพียงฝันไป โลกใบที่ฉันอยู่....” เสียงดีใช้ได้ทีเดียว...แถมยังเป็นเพลงโปรดของผมซะด้วย

                “ยัง..สวยงาม และยังคงสดใส...” ผมร้องท่อนต่อไปพร้อมเธอ สาวระเงยหน้าจากหนังสือสบตากับผม...เรายิ้มให้กัน

                “....ไม่มีใครที่ทำร้ายใครทั้งนั้น”

                ...ฉันแค่เพียงฝันไป...”

                น่าเสียดายที่เพลงจบเสียแล้ว ผมหยุดแค่นั้น เพราะไม่รู้ว่าเธอชอบใจรึเปล่าที่ผมร้องแทรก

                “เสียงดีนะ” ชมตามความรู้สึก สาวน้อยยิ้มรับจางๆ

                พลันผมก็ได้ยินเสียงโครมครามจากชั้นหนังสือถัดๆไป ผมรีบไปตามเสียง พบสาวฟ้าเงื้อหนังสือเหนือหัวทำท่าเตรียมจะฟาดอะไรสักอย่าง และหนังสือหลายอีกเล่มกองอยู่ที่พื้น

                “มีเรื่องอะไรกันครับฟ้า?” ผมถามฟ้าที่ยังแสดงอาการกลัวค้างอยู่บนหน้า เธอชี้นิ้วไปทางกองหนังสือที่สุมๆอยู่บนพื้นแล้วพูดเสียงสั่นๆ

                “แมลงสาปค่ะ อาจารย์”

                ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกนิดๆ(นึกว่าจะมีอะไรเสียหายมาก) ก้มลงเก็บหนังสือแล้วก็พบซากคุณปีเตอร์โดนอัดจนแบนติดปกหนังสือเล่มหนึ่ง

                “หวา...เล่นซะเละเลย อย่างนี้ใครจะแงะศพคุณปีเตอร์ออกให้ผมล่ะเนี่ย” หันปกด้านที่มีคุณปีเตอร์เข้าหาฟ้า เธอกรี๊ดแล้วก็ทิ้งหนังสือในมือลงมาใส่ผม(คงไม่ได้จงใจหรอกน่า)

                “อาจารย์อย่าแกล้งหนูสิ!” เธอมองหน้าผมแบบโกรธๆ ผมยกมือขึ้นในแบบยอมแพ้...ก็ใครจะไปรู้ว่ากลัวขนาดนั้นล่ะแม่คุณ

                “ครับ ขอโทษ ขอโทษ” ฟ้าเหมือนจะโกรธผมมากๆซะด้วย...ทำยังไงดีล่ะทีนี้

                 “ขอโทษจริงๆ ถ้าโกรธล่ะก็วันนี้ผมเลี้ยง’โอเกะก็ได้ เอ้า” ไม่รู้พูดยังงั้นออกไปได้ไง...แต่เห็นในนิยายน้ำเน่าเค้าง้อกันแบบนี้นี่นา

                “จริงนะคะ” ดูจะหายโกรธลงบ้าง...เฮ่อ โล่งไปเปลาะหนึ่ง

                “จริงๆ” ผมชูสามนิ้วแบบลูกเสือปฏิญาณ “สาบานด้วยเกียรติลูกผู้ชายเลยเอ้า”

                ฟ้าพยักหน้า(ไม่น่าเชื่อ!เห็นเรียบร้อยผมก็นึกว่าจะปฏิเสธซะอีก) ตอนนั้นคิดแต่ว่าดีใจที่ลูกศิษย์ไม่โกรธ แล้วก็สำเหนียกในตอนต่อมาว่าผมไม่รู้จักที่โอเกะเลยนี่หว่า

                ผมเดินไปสะกิดระที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม เดาเอาว่าคนชอบเสียงเพลงอย่างเธอคงรู้จักที่คาราโอเกะเจ๋งๆบ้าง แล้วก็ใช่จริงๆด้วยสิ เย็นวันนั้นเลยรีบปิดห้องสมุดแล้วพากันไปโอเกะ(แน่นอน..ผมจ่าย)

                เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมหลุดรั่ว แหม..เวลาจับไมค์แล้วไม่ขยับแข้งขาบ้างมันก็ขัดๆ วันนั้นแย่งเด็กร้องไปหลายเพลง(เห็นอย่างนี้ เสียงผมน่ะพอฟัดพอเหวี่ยงกับ ป๊อบ แคลอรี่ บลา บลา เลยนะ..แฮ่ม) เห็นฟ้าแอบออกลีลานิดๆ(...เพิ่งเข้าใจว่าที่จริงเรียบๆก็แอบเปรี้ยว หึหึ)ส่วนระก็เสียงสุดยอด...เป็นนักร้องโรงเรียนได้ไม่ยาก...ถ้าอยากเป็น

                ต่างคนต่างกลับที่เวลา5โมงหน่อยๆ...ดูเวลาแล้วเจ้ากฤษคงไม่อยู่รอผมที่โรงเรียนแน่(ถึงรอก็คงบ่นยาว - ผมขี้เกียจฟัง) เดินไปดูแผงหนังสือเล่นๆแล้วค่อยโหนรถกลับดีกว่า

Im & Expression 24  ชัชวาล  มหาโชติวงศ์

                ผมโต๋เต๋แถวแผงหนังสือการ์ตูน ทวนรายชื่อหนังสือที่จะออกในวันนี้

                “peace maker เล่มใหม่มารึยังครับ?” ผมประสานเสียงกับใครบางคนถามป้าคนขาย หันไปข้างๆก็เจอกันสตาร์...มินิเคียวอึน(...ผมตั้งให้เองแหละ)

                “อ่าน PMK ด้วยเหรอ?” ผมเลิกคิ้ว สตาร์พยักหน้ารับ

                “เหลือเล่มเดียวจ้ะ” คุณป้าชู PMK. เล่มสุดท้ายของแฝง ผมกับสตาร์มองหน้ากัน

                “อาจารย์เอาเถอะครับ” มินิเคียวอึนผายมือมาทางผม ท่าทางเหมือนเสียดายนิดๆ ผมเลยซื้อไว้ เมื่อรับหนังสือมาแล้ว กลับยื่นให้หนุ่มดาวแทน

                “อะ...??” เขาดูเหมือนจะงงๆ

                “ให้ยืมก่อน” ผมยิ้ม

                “แต่ว่า...อาจารย์” ทำท่าเหมือนจะคืนหนังสือให้ผม แต่ผมโบกมือไม่รับ

                “เอาไปเถอะ...ชื่อเราความหมายเหมือนกัน ผูกมิตรกันไว้ก่อนก็ดี” (ดารันตร์ = ดาว)

                “ข...ขอบคุณมากครับ” สตาร์ยกมือไหว้

                “แล้วย่าลืมเอามาคืนแล้วกัน”ผมตบบ่าเบาๆ แล้วเดินตัวปลิวออกมา

                ....เหนื่อยนะ เป็นครูเนี่ย.....

                .......แต่ก็มีความสุขล่ะ.....      

++++++++++++++++++

จบอีก 1 (แต่เหลืออีกตั้งครึ่ง กร๊ากกกกกกก)

ตอนนี้นัวกว่าเดิม ออกทะเลกว่าเดิม

เด็กในปกครองของใครที่ผมเขียนไม่ตรงคาแรกเตอร์แจ้งได้เลยนะครับ

ปล. แอบอึ้งกะคอมเมนต์ของคุณ Gothix ที่ว่า "ไทยกับครูรันตร์ใครเมะใครเคะครับ" กร๊ากกกกกกกกกกก ถามมาได้ XDDDDD

ความจริงอยากเขียนให้ได้ซัก 30 ก่อนแล้วค่อยลง แต่มันอยากอัพวันนี้อ่ะ!!!

*อีดิต* ดันเขียนชื่อนักเรียนผิด กร๊าซซซซ อายวุ้ย 

edit @ 7 Jul 2008 16:21:54 by -((666 Error))-